zondag 30 maart 2014

Als je nog een Windows-XP computer hebt, hoef je niet een nieuwe PC te kopen!

Het regent op het ogenblik waarschuwingen over Windos-XP. En terecht, want vanaf 8 april repareert Microsoft daarin geen gevonden lekken meer.

Maar dat je nu meteen een nieuwe PC moet kopen, is niet helemaal waar. Dat hangt er heel erg vanaf wat je met de computer doet.
Het feit dat je nog steeds met Windows-XP werkt, geeft eigenlijk al aan dat de kans groot is dat je nauwelijks zware programma's gebruikt en misschien voornamelijk op Internet zit en foto's opslaat.

En dat kan prima met die oude computer. Alleen zou je naast (of in plaats van) windows-XP (of misschien ook wel Vista) een ander operating systeem kunnen installeren.

Zoiets heb ik bij Gerard gedaan. Zijn oude PC was helaas te ver heen, naar zijn laptop draait nu op Ubuntu. Dat is gratis, legaal en veilig. En vooral ook: een stuk sneller. En dat blijft zo, want in tegenstelling tot Windows, wordt een computer die op Linux draait niet 'vanzelf' steeds langzamer.

Dus: houd, als je de PC niet zo vaak en intensief gebruikt, die vijfhonderd Euro lekker in je zak en steek hem in een nieuwe jas. Je hebt dan ook geen virusscanner meer nodig.

Wil je tips of hulp: je weet me te vinden.

Oh ja: als je Linux naast Windows installeert, kun je al jouw bestanden (documenten foto's, filmpjes etc). nog gewoon blijven gebruiken.

Vergeet alleen niet om in Windows de internetverbinding uit te zetten. Die gebruik je alleen nog vanuit Linux.

Dril

Eindelijk is het zo ver: nu de vijver vijf jaar wordt, hebben we eindelijk onze eigen kikkerdril van onze eigen bruine kikkers.
Voor zover ik kan bekijken, gaat het om een vrouwtje en twee mannetjes. Bij kikkers (en padden) blijft het mannetje dat gepaard heeft soms dagenlang om de rug van het vrouwtje geklemd zitten, om te voorkomen dat andere kerels haar eieren bevruchten. Dat leidt tot koddige taferelen, zoals we vanochtend en vanmiddag konden aanschouwen.

Terwijl de mussen nog geen halve meter verderop lekker zaten te badderen, probeerde de pechvogel tevergeefs het mannetje van haar rug af te werken. Verder dan dat typisch lage bruinekikkergekwaak kwam het echter niet. Uiteindelijk gaf hij de moed op en liet ook de vader de moeder met rust.

De kikkers zijn natuurlijk niet de enige die leven in de brouwerij brengen. Zo zijn er al weer tientallen schaatsenrijders actief, evenals een duo schrijvertjes. Ook zagen we een paar kokkerjuffers in zelfgenutselde huisjes van wel vijf centimeter lang. En natuurlijk zijn ook de muggen weer van de partij.

Oh ja: ik hem ook alweer 20 visjes uit de vijver gehaald.

De hele bubs bij elkaar: het vrouwtje met haar eitjes (of die van een ander vrouwtje, wie zal het zeggen?) en de twee casanova's.

De schaatsenrijders schuimen de waterspiegel af op zoek naar te water geraakte insecten.
Ze behoren tot de wantsen, die vaak groene kevertjes met die brede schouders.


Het is lastig te zien: de zwarte kokerjuffer zit net onder dat donkere blaadje.
Alleen de kop en de voorpoten steken uit het huisje.


Links zit een ringmusmannetje lekker te spetteren.
Rechts zitten de kikkers in de laatste zonnestralen bij de dril.


Dan heb je al geen vrouwtje, komt er ook nog een mug op je neus zitten!
Er zijn van die dagen.....


vrijdag 28 maart 2014

De Nederlandse taal is zóó simpel.....

Richard gaf mij laatst zijn aantekeningen over Nederlandse spellingsregels.

Wij klagen wel eens over buitenlanders die onze taal zo slecht spreken en schrijven, maar wees eens eerlijk: ken jíj al deze regels nog?

Fluitje van een cent, toch?

donderdag 27 maart 2014

Sterrenpracht

In de laatste zonnestralen zaten de mees en de spreeuw te bedenken wat ze nog zouden eten.

Niet voor niets heet de spreeuw in het Engels 'Starling' of Sterrenvogel....


Dit is een koolmeesvrouwtje.
De mannetjes hebben - zeker in het voorjaar - een veel bredere en zwartere stropdas.



De goudgele avondzon maakt van het metaalachtige verenkleed van de spreeuw een schitterend gekleurde sterrenhemel.

dinsdag 25 maart 2014

Roze wolk

Gisteren was ik rond zonsondergang nog even op de fiets onderweg.
Links van me was de zon onder gegaan.
Rechts van me hing in de verte een inmiddels uitgeregende onweersbui te wachten tot hij in de kouder wordende lucht zou oplossen.

Maar wat een kleuren! Het dreigende wit en donkergrijs hadden plaats gemaakt voor een onschuldig roze.

Helaas had ik mijn camera niet bij me, maar mijn mobieltje wist het beeld toch wel aardig te vangen.

Als een reusachtige kwal zweeft de voormalige bui in de koele voorjaarslucht de nacht tegemoet.

Als je hem zo bekijkt, lijkt het niet meer dan een onschuldig watje...

dinsdag 18 maart 2014

De schoorsteenveger.

Gisteren hadden we onverwacht bezoek van de schoorsteenveger.

Toen Monique gisterochtend de kamer in kwam, hoorde ze een heel raar geluid. Toen ze eropaf liep, ontdekte ze dat er een vogel in de gaskachel klem zat. Zo nu en dan zag ze een vleugel, maar voornamelijk hoorde ze hem in de kachelpijp fladderen.

Uiteraard riep ze mij naar beneden. Ik moest meteen denken aan die keer dat er in Apeldoorn een merel in de pijp van de CV-ketel was gevallen...

Ik probeerde met mijn hoofd achter de kachel te komen om te zien wat er precies aan de hand was. Het vreemde was namelijk dat we zo nu en dan een vleugel zagen, maar dat de vogel kennelijk niet in staat was om vanachter de kachel vandaan te komen. Ik kon de vogel wel pakken, maar hij leek vast te zitten.

Om een hoekje kijken lukte niet, dus pakte ik mijn mobiel erbij en maakte een foto. Op de foto konden we zien dat hij op de een of andere manier klem zat. Er zat dus niets anders op dan de kachelpijp te demonteren in de hoop dat hij dan door de pijp de kamer in zou kunnen vliegen.

Terwijl ik de pijp demonteerde, deed Monique de gordijnen dicht en zette de tuindeuren in de keuken open om de vogel een zo weinig stressvolle route naar buiten te bieden.

En ja hoor: toen ik het stukje dat aan de kachel zat horizontaal had gedraaid, fladderde de spreeuw de kachel uit, en natuurlijk precies naar dat ene spleetje van 5 cm dat nog tussen de gordijnen zichtbaar was.

Gelukkig kon ik hem zonder al te veel moeite vangen en heb hem naar de tuin gebracht, waar hij na een bedankje het luchtruim koos.

Daarna konden we alles weer in elkaar zetten en het koolgruis van de vloer halen.

Maar de spreeuw was gered!
Hoe hij in de kachel terecht is gekomen, is ons een raadsel, want op de schoorsteen staat toch echt zo'n metalen roosterding dat vogels buiten moet houden. Maar ja, als ze de lente in de kop hebben, weet je het nooit...


Van onder naar boven kijkend, zie je dat de spreeuw met zijn snavel in de kachelpijp zit
en kennelijk zijn kop niet kan draaien.
Hij kon dus alleen maar terug de pijp in, wat hij gelukkig deed.

zondag 16 maart 2014

Dwingelderveld

Vrijdag was Paul hier. Het was lekker weer, dus we zijn het Dwingelderveld even op geweest.
Het Dwingelderveld is met bijna 4000 ha het grootste aaneengesloten natheidegebied van West Europa. Aan de noord- en westkant staan er bossen langs, aan de oost- en zuidkant liggen agrarische gebieden.

Een groot deel van het gebied is in de laatste twee jaar afgeplagd. De afgegraven grond is in de geluidswal langs de A-28 (Hoogeveen-Groningen) verwerkt, waardoor het gebied een stuk stiller is geworden.

De afgeplagde delen dienen als waterberging in tijden van overvloedige neerslag. Nu is het nog grotendeels zand, waarop de keien die ze tijdens het afgraven tegenkwamen, zijn blijven liggen, maar je ziet overal de begroeiing al opkomen.

Ondanks het vroege voorjaar was er heel wat te zien en te horen: veldleeuweriken, wulpen, een haas, scholeksters en kieviten. En schapen natuurlijk. We zagen ook afdrukken van een das. Prachtige prenten in het zand. Ergens lag er een ding, waarvan ik niet weet wat het is. Het lijkt (vonden we) op een grote lege stuifzwam. Wie het weet, mag het zeggen.


De das heeft een hele brede handpalm en lange nagels.
De teenafdrukken staan in een flauwe boog naast elkaar, met de de duim iets naar achteren.
Bij een hond en een vos staan de middelste twee tenen duidelijk vooraan.

Dit is de stuifzwam (denken we).
De beker was zeker 10 cm in doorsnee.

Links de wulp met zijn omlaag gebogen snavel.
In het midden en rechts staan scholeksters met hun witte buik en zwarte rug.
Daar tussendoor lopen kieviten.
Op de voorgrond zie je ook nog wat eenden in het water liggen.
Op de achtergrond liggen een paar keien.
Rechts achter zie je een beweegbare stuw voor het waterbeheer.

Deze veldleeuwerik zong - letterlijk - het hoogste lied.


donderdag 13 maart 2014

Goedkope en veilige backup maken

Google heeft vandaag de prijzen verlaagd voor het huren van schijfruimte.
Voor 100 Gigabyte aan ruimte betaal je nu $ 1,99 per maand. Dat is nog geen € 1.50 per maand of € 18 per jaar.

Dat is veel goedkoper dan zelf een harde schijf kopen. En veel betrouwbaarder ook, want 'jouw' Google schijf staat niet op één plek, maar is verdeeld over de hele wereld, zodat de kans dat je gegevens kwijtraakt verwaarloosbaar klein is. Veel kleiner dan zelf een backup maken op een tweede harde schijf.

En: als je het goed inricht, heb je er geen omkijken naar. Het enige is dat je jouw logingegevens goed moet beveiligen, net zoals je huissleutels overigens.

Hoe werkt het?

Je neemt een gratis account bij Google. Dat kan gekoppeld zijn aan een Gmail-adres, maar dat hoeft niet. Ik raad dat overigens wel aan, want de ervaring leert dat mensen wel eens overstappen naar een andere internetprovider en dan een ander e-mailadres krijgen. Met een provider-onafhankelijk e-mailadres heb je daar geen last van. Voorbeelden zijn: Gmail van Google, Yahoo-mail van Yahoo en Outlook van Microsoft.

Je hebt dus een Google-account. Daarmee heb je automatisch al een gratis Google-schijf (Drive) van 15 GB. Dat is meer dan voldoende voor je mailtjes en gewone documenten. Wil je ook foto's en films op die schijf zetten, dan is dat misschien niet genoeg.
Hoewel: als je het formaat van de foto's beperkt tot 2048 px aan de langste zijde, en de tijdsduur van de video's tot maximaal vijf minuten, tellen die bestanden niet eens mee!

Om een idee te geven: ik heb nu negen jaar een Gmail-account en ik gooi weinig mailtjes weg. In al die negen jaar gebruik ik nog geen 3GB aan ruimte! En alles bij elkaar gebruik ik nog geen 9,5 GB.

Als je eenmaal het Google-account hebt, kun je een programmaatje installeren dat de Google-drive op je PC zet. Je kunt die drive dan als een map in de Verkenner terug vinden.
Alles wat je in die map zet, komt automatisch op de Google Drive op internet te staan. Vanaf dat moment kun je overal bij die gegevens, of je nu een PC, tablet of mobieltje gebruikt. Het enige wat je nodig hebt: je moet ingelogd zijn in je Google-account.

Oh ja: even opletten: eigenlijk is het geen backup, maar een actuele kopie. Als je dus op je PC uit de Drive-map iets weggooit, haalt Google het ook van de drive op internet. Maar het blijft dan nog wel dertig dagen in de prullenbak staan. Je hebt dan dus tijd genoeg om het bestand weer terug te halen, mocht je dat willen.

Nog een oh ja: als je zeker wilt weten dat computervirussen geen vat krijgen op jouw bestanden, zet de Google drive dan niet op jouw PC, maar gebruik alleen de internetversie. Als jouw internetverbinding een beetje snel is, merk je bijna niet dat het bestand niet onder tafel staat, maar ergens anders in de wereld.

Wil je er meer over weten: je weet me te vinden.


dinsdag 11 maart 2014

Klein en groot

In het vorige bericht liet ik al het kleine hoefblad zien. Vanochtend kwam ik ook het groot hoefblad tegen...

Hier nog eens het klein hoefblad


En dit is dus het grote...


zaterdag 8 maart 2014

Lente in het Dwingelderveld

Vanmiddag ben ik na de molen doorgefietst naar het Dwingelderveld. Jan had gezegd dat de adders weer wakker waren, en ik was benieuwd of ik ze nu zou kunnen vinden. Bij de radiotelescoop is een walletje en daar liggen ze graag.

De veldleeuweriken kwerelierden boven de heide dat het een lieve lust was en de wereld lag er schitterend bij, dus alleen de tocht er naartoe was al een genot.

De adderwal is zo langzamerhand algemeen bekend. Vanuit de verte kon ik al zien dat er in ieder geval één adder te bekijken was.

Grappig om dan te merken dat die adders dan kennelijk heel belangrijk zijn en al het andere niet. Toen ik 'mijn' foto's gemaakt had, liep ik rustig verder langs de wal en vond, naast een ijverige hommel, een aantal lieveheersbeestjes die ook lekker in het zonnetje zaten. Helemaal aan het eind van de wal lag een levendbarende hagedis (zo heet de soort) te genieten. Helaas schrok hij toen iemand een eindje verderop zijn fiets van het slot klikte en was hij ineens verdwenen. Gelukkig had ik nét een foto kunnen maken.

Iets verderop stond het klein hoefblad te bloeien, en wéér een eind verder stond een lammetje lekker bij zijn moeder.

Ja hoor het is nu écht lente!




Hier ligt een adder lekker te zonnen.

Deze had het wel gezien en kroop wat verder naar achteren.
Prachtig, dat zigzagpatroon.




Het heeft wel iets weg van dit patroon op de radiotelescoop dat door het spiegelen van de zon ontstond.



Een van de vele lieveheersbeestjes.


De levendbarende hagedis.
Aan de dikke buik te zien, gaat dat baren binnenkort gebeuren...



Het klein hoefblad, parmantig naar de zon gekeerd.



Twee krentenbomen vol in bloei.



Lief hè?


donderdag 6 maart 2014

Wijde blik

Wij wonen geweldig: binnen 100 meter van ons huis kun je kiezen wat je wilt zien: huizen, een kerkje, een dorpsgezicht, bos of open land. En 's nachts natuurlijk duizenden sterren (als het helder is).

Hier een panoramafoto die ik van de week genomen heb aan het einde van 'ons' bos.
Dat kan tegenwoordig met je mobieltje, helemaal automatisch en voor niks.

Mooi hè?


Klik op de foto voor een vergroting.

woensdag 5 maart 2014

Ik ben er nog

Het is een beetje stil hier...

Klopt: ik ben aan het werk en Monique is een weekje in het westen.
Dus even weinig te vertellen.

Maar dat gaat veranderen hoor, reken daar maar op!


Winterse buien rond het Dwingelderveld

Gisteravond zijn we nog naar het Dwingelderveld geweest. Op de fiets heen en terug en daar lekker wandelen. Het was wel spannend: overal om...