zondag 31 mei 2015

Wandelvierdaagse

De vorige week hadden we de wandelvierdaagse van Tiendeveen.

We zijn drie jaar stempelpost geweest, en ja, dat moest er van komen, dit jaar zaten we in de organisatie.
Dus: vergaderen, boodschappen doen, Google-account maken voor de documenten,
inschrijven, koffie zetten en limonade maken, lopen, verkeersregelaar zijn, stempelen, en rozen uitdelen.

Ik heb er een fotoalbum aan gewijd (met heel veel foto's).

De laatste avond

Swingend op de muziek van de band

Een videootje van de optocht naar het MFC voor de medaille, de roos en het ijsje.

De wijde wereld in?

Het rommelt al een tijdje bij de buren. Bij hun bijen dan.

Twee weken geleden begon een van hun volken ineens te zwermen. Uiteindelijk gingen ze weer terug de kast in. Hoe dat heet, ben ik inmiddels vergeten.

Afgelopen week was het weer raak. Mams zag iets raars aan de pergola hangen. Nader onderzoek wees uit dat het wéér een zwerm was. Deze keer leek het serieus.

De inmiddels gewaarschuwde buren vingen de zwerm op en plaatsten hem in een lege kast.
Iedereen weer blij.

Je maakt wat mee in Tiendeveen...

Daar hangen ze


Ergens in het midden zit de koningin


Wat een gemier.
Of heet het nu gebij?

Uilenbal

Van de week vond Monique een uilenbal in de tuin.
Hij had waarschijnlijk op het poep-opvangplankje gelegen dat ik onder de kant-en-klare huiszwaluwnestjes had gehangen.
Die nestjes heb ik ergens anders geplaatst, en dus was het plankje niet meer nodig.
Pech voor het uiltje: dat is nu zijn stoeltje kwijt.
Oh ja: het is geen sperwer geweest: in roofvogelballen zitten geen botjes.

Maar wel heel leuk: we kunnen wéér een bezoeker aan ons gastenboek toevoegen.

Linksonder een dijbeen, aan de rechterkant een stukje schedel.

dinsdag 26 mei 2015

Productie draaien

Zo, Pinksteren is voorbij, we gaan weer enthousiast aan het werk.

Wat? Zie je niets?
Kijk dan maar even hieronder...


We zijn hartstikke druk hoor!


En dit is ons werkterrein, midden in het Nuilerveld.

Hoezo lelijk?

Zo, en jij vindt me lelijk?

Wacht maar tot ik groot ben, dan ben ik de populairste vogel van het land en omstreken!

Wat ik ben? Dat mag je zelf bedenken!


De eerste duizend

Zo, de eerste duizend kilometer zitten erop!


zondag 24 mei 2015

De Gasterse duinen

Vrijdag ben ik met Freddy mee geweest naar de ladderkeuring van Drents Landschapsbeheer. Daarna zijn we naar de Gasterse duinen gegaan.

Dat was een feest! Freddy weet zo'n beetje alles van planten en de geschiedenis van natuurgebieden en geeft regelmatig excursies. Hij wilde zo'n excursie graag voorverkennen. Daar was ik natuurlijk helemaal voor in!

We hadden geluk met het weer: het was een prachtige dag.
De Gasselter duinen bestaan uit vochtige graslanden en een hoger gelegen duingebied dat al 5000 jaar geleden werd bewoond. Hunnebedden en grafheuvels zijn hier de getuigen van. In de Middeleeuwen trokken hier talloze mensen doorheen met karren. De karrensporen zijn nog steeds zichtbaar.

Hieronder een uitgebreid fotoverslag. Ik hoop dat ik de namen van de planten goed onthouden heb...


Hier staan we in een vochtig grasland.

Dit zijn de hoger gelegen duinen.

In de vochtige heide, waar mos de boventoon voert, wees Freddy me op de veenbes.
Het is een minuscuul plantje: de blaadjes zijn nog geen halve centimeter lang.


Ook de ronde zonnedauw heeft het hier naar zijn zin.

Langs de rand van de vochtige dalletjes kun je de gagel vinden.

Dit was een cadeautje:
terwijl we stonden te luisteren naar een wielewaal die in de verte zat te zingen,
zagen we ineens een vrouwtje vliegen.
Ze ging een flink eind van ons vandaan helemaal boven in een boom zitten. 


Gewone ereprijs

Dagkoekoeksbloem


Een van de grafheuvels


Al die blauwe vlekjes zijn orchideeën


De breedbladige orchis op zijn mooist


In het droge gedeelte schoot er ineens een hagedisje voor onze voeten langs.
Het was de levenbarende hagedis, een mannetje.
Dat kun je aan de kleuren zien: het vrouwtje is bruiner.


Als je iemand vraagt hoe de bloemen van een eik eruit zien,
krijg je meestal opgetrokken wenkbrauwen als antwoord.
Zo dus...


Langs de oever van dit stroompje staat verspreidbladig goudveil.
Het is een laag plantje met onopvallende gele bloemetjes en ronde, gekartelde blaadjes.
De witte bloemen links en rechts ervan zijn pinksterbloemen.


De bruine klodders zijn geen poep, maar plekken waar ijzerhoudend water uit de bodem komt.
Daarin groeien bepaalde bacteriën die de bruine smurrie vormen.
Als die het water raakt, komt er een blauwig vliesje op en lijkt het net of er olie op het water ligt.


We dachten eerst dat er allemaal kleine takje op de bodem van het beekje lagen.
Toen ze tegen de stroom in leken te rollen, keken we wat beter en bleken het kokerjuffers te zijn...


Een orchidee


Het is de breedbladige orchis


Zenegroen, een onopvallend blauwgroen plantje.


De echte koekoeksbloem


Het muizeoortje.
Hij dankt zijn naam aan de smalle blaadjes die aan de onderkant viltig zijn en daardoor grijs lijken.


Het waterdrieblad heeft prachtige bloemen die veel bezoekers trekken, zoals deze boktor.


Halverwege de wandeling liet de zool van mijn rechterschoen los.
Lastig. Gelukkig kon ik met de veters een noodverband aanleggen.


Toen we op een kruispunt van paden stonden te overleggen hoe we verder zouden gaan,
schoten er ineens twee reeën uit het struikgewas vlak naast ons. Sorry!


Een schots hooglanderstiertje. Zijn zusje lag een eindje verderop bij de moeder.
Gelukkig zat er een hek tussen, ik het vrije veld zouden we niet zo dichtbij durven komen.


Moeraskartelblad is een tweejarige halfparasiet van de bremraapfamilie en is in Nederland vrij zeldzaam.


Er groeien allerlei soorten zegge in dit gebied. Hier zie je er drie.


Dit lijken allemaal dijkjes.
Eigenlijk gaat het om de dalletjes: uitgesleten karrensporen uit de Middeleeuwen.
Steeds als een spoor te veel was uitgesleten, maakten de mensen er een nieuw spoor naast.
Zo ontstonden de lijnvormige heuvels en dalen.
Eigenlijk zijn het dus allemaal holle weggetjes naast elkaar.


We konden niet bedenken hoe dit is ontstaan:
deze boom lijkt een tak te hebben die door een andere tak heen is gegroeid.


Nog een minuscuul plantje: rode schijnspurrie.


Een sluipwespje


De bruine loopkever, die overigens ook prima kan vliegen.


Dichter bij de weg kom je weer heel andere soorten tegen...


Na afloop was het hoog tijd om de magen te vullen.

zaterdag 23 mei 2015

IJsvogel

Dit jaar had ik nog geen ijsvogel gezien. Dat verbaast me omdat er in deze omgeving best wel ijsvogels te vinden zijn. De melding van Jasper dat hij er drie weken geleden een voor zijn raam had zien zitten, vervulde me dan ook met gepaste jaloezie...

Maar vanmiddag was het míjn beurt! Ik was bij Lyda en Frans op bezoek. Enerzijds om te zien hoe Frans er na het plaatsen van drie stents aan toe was (prima), anderzijds om Lyda te helpen bij het leren kennen van haar nieuwe fotocamera.

En terwijl wij daar gezellig aan tafel zaten te keuvelen, en ik hun tuin bewonderde, zag ik ineens....
jawel.... een ijsvogel!

Met zo veel camera's op tafel móest er natuurlijk gefotografeerd worden. Hier mijn reportage. Hoewel we door dubbelglas moesten fotograferen, zijn de foto's best wel geslaagd, vind ik. En met het fotobewerkingsprogramma van Google+ werd het nog wat beter.

Een prima herinnering aan een toch al fijne middag.

Dit is de tuin.
In het midden een prachtige vijver en aan het eind een ooievaarsnest.

En daar zit de ijsvogel, op het stokje dat Frans speciaal voor hem heeft gemaakt.

Zo zie je hem beter.
Het is een mannetje. Dat zie je aan de donkere snavel.
Die van het vrouwtje is oranje van onderen.

Op weg naar een visje...

...nog een klein eindje...

.. en duiken maar!

Gelukt!

Weer terug naar de stok


Zo. Hij is niet groot, maar wel lekker!

En hier de actie als minifilmpje.


Mooie momenten in Drenthe

Afgelopen dinsdag deden we 'ons' postrondje. De route voerde door het agrarische deel van Drenthe rondom het dorp Oosteinde. We he...