dinsdag 14 november 2017

Een dagje in Ootmarsum

Afgelopen zaterdag zijn we met de fotoclub in Ootmarsum geweest.
Daar hebben we natuurlijk heel veel foto's gemaakt. Op onze website is daar iets van te zien.

Ik heb er van alles gefotografeerd.
In dit bericht zie je allerlei foto's met gezichten erop. Dus niet van het mooie stadje zelf.

Hier begonnen we met koffie en iets lekkers erbij.
De eigenaar maakt het bord met aangeprezen lekkernijen klaar.


Lang geleden was hier vast iets te zien.


Aan de rand van het terras zit deze dame een beetje somber voor zich uit te kijken.




Vanaf een rijkelijk met ornamentjes versierde lamp kijken deze figuurtjes op je neer.


Lodewijk Napoleon was hier ook!


Zomaar een meisje op de glijbaan in een speeltuintje.


Twee zussen(?) bij een etalage.
Erg blij keek deze niet....


In het tentje waar we lunchten en wachtten tot het regenfrontje voorbijgetrokken was,
hing onder meer deze heks.


Dit is Sjalotje, de plaatselijke (carnavals)beroemdheid.
Je vindt haar op talloze plaatsen in de stad en in talloze hoedanigheden.


Huilt ze nou???


Toeristen weten Ootmarsum goed te vinden.


Een selfie.


Deze mensen zaten lekker op het terras.
De terraskachels kleurden hun hoofden rood.


Geen gezicht 2017...


'Daar zit ik dan'...


'...een beetje te koekeloeren naar de hond van  de overburen.'


Helaas waren deze kunstdames de enige bezoekers van de gallerie.


Net toen ik hier liep, kwam er een eind aan het bloeiende leven van deze mooie boom.
De zaagmeneer legde uit dat de wortels de muur om de kerk aantastten.
Tja, dan moet de schepping van de Heer wijken voor de schepping van zijn schepselen...

Sjalotje ergens anders.


De mannen met de lange jassen en de hoeden.
Zij verwijzen naar een lange Paastraditie van het stadje.

Meer weten over Ootmarsum?
Deze site is een mooi vertrekpunt.

donderdag 9 november 2017

Een verdwaalde winterkoning

Toen Henny me vanmiddag bij vrienden op kwam halen, zei ze dat er een klein vogeltje in de garage zat.
We gingen natuurlijk meteen kijken. Het bleek een winterkoninkje te zijn dat in een onbewaakt ogenblik door de openstaande deur naar binnen was gevlogen. Hij kon de deur niet meer terugvinden en zat nu uitgeput op de werkbank.

Adri kon hem gemakkelijk oppakken en zette hem in de tuin in een bloempot om bij te komen.
Gelukkig had ik mijn camera bij me. Nu kon ik eindelijk eens fatsoenlijke foto's maken van dit prachtige vogeltje dat zich maar zelden van dichtbij laat bekijken.

Toen hij weer fit genoeg was om zijns weegs te gaan, vloog hij weg.


De kleinste vogel van Europa.
Door het blaadje naast hem lijkt het alsof hij een dubbele staart heeft.


Een prachtig vogeltje!
De twee witte wenkbrauwen geven hem een wijs uiterlijk.


Het dunne, spitse snaveltje is ideaal om spinnetjes en ander klein grut
tussen bladeren en stengels uit te plukken.


Wat een koppie!

maandag 6 november 2017

Zilvertapijt

Vanmiddag hebben we nog even een rondje gefietst.
We genoten van de heldere lucht met (niet) hier en (wel) daar een bui en de felle zon.

Het viel ons op dat er erg veel spinnetjes aan lange draden in de lucht zweefden.
Hoe veel, zagen we pas toen we, bijna thuis gekomen, langs een grasland reden....

Ik vond dat de Zon wel heel erg fel in het gras weerspiegelde.
Het was nog te vroeg voor grondmist, dus het moest iets anders zijn.


Toen we goed keken, zagen we dat het grasveld bedekt was met
duizenden draden van spinrag.


Ze vormden een heus tapijt.


Dit is ongeveer een meter in het vierkant.
Hoeveel spinnetjes zouden hier zitten?


Dit filmpje laat zien hoe het tapijt zacht in de wind golft.
Een heel bijzonder gezicht!

vrijdag 3 november 2017

Twee Zonnen?

Gistermiddag besloten we nog een eindje te gaan fietsen. Richting Echten en Koekange deze keer.
We namen onze regenjassen en -broeken mee, want de lucht was nogal rommelig.

Tegen het einde van de fietstocht - inderdaad na een lekkere bui geïncasseerd te hebben - begon de Zon al aardig dicht bij de horizon te komen.
Dat veroorzaakte een prachtige lucht.

Toen we stopten om daar van te genieten, zagen we links van de zonneharp (ook wel Jacobsladder genoemd) ineens nóg een paar zonnestralen. Dat was vreemd, want die pasten niet in de harp. Ze stonden er zelfs haaks op.

Het leek alsof er een tweede Zon achter de wolken verstopt zat....

De oplossing van het raadsel was gelukkig wat minder bijzonder:
Er vielen regenbuien uit de wolken. De Zon verlichtte de regenbanen van onderen.
Daardoor leken het net zonnestralen.

Leuk toch?


zondag 22 oktober 2017

Kom je ook kijken en luisteren?

Een van mijn hobby's is zingen. Als bas bij Con Amore in Hoogeveen bijvoorbeeld.
Op 18 november laten wij het publiek horen wat wij zoal instuderen.

Je bent welkom!



Een veelkleurig palet aan songs, dat is wat ons gemengd koor Con Amore brengt op haar najaarsconcert op zaterdag 18 november a.s.
 
Het koor staat deze avond weer garant voor melodieuze popbewerkingen, swingende ballads en heerlijke evergreens waarvan Sentimental Yourney, Love of my life, Dust in the wind, nummers van Enya enTears in Heaven voorbeelden zijn.
Er is medewerking van enkele solisten en muzikanten.
Dirigent Henry Huisjes zwaait de scepter.
 
Kaarten à € 10 (incl. koffie/thee) zijn te reserveren op secretaris@conamore-hoogeveen.nl
(kinderen tot 12 jaar gratis) via de leden of aan de zaal te koop.
 
Als je van zingen houdt, kom dan kijken!
 
We zoeken nieuwe mannen en alten! Maar ook zonder die specifieke interesse, van harte welkom!
 
Het belooft een mooie avond te worden!

Het adres van de kerk: Stoekeplein 4, 7902 HM Hoogeveen.

zondag 8 oktober 2017

Samen doen

Gisteren was ik beroepshalve op de therapeutendag van het NIBIG (ik werk daar een paar uur per week).
Het overkoepelende thema, zoals ik dat ervaren heb, was "Zorg: Samen Doen".

Sabine Uitslag, voormalig lid van de Tweede Kamer bij het CDA met bestuurservaring in de reguliere zorg, hield er een meeslepend pleidooi voor integrale zorg.
Hierbij verwees ze naar de stichting iPH (Institute for Positive Health) die een heldere, mij zeer aansprekende, missie heeft:

iPH inspireert en faciliteert mensen om zelf en met elkaar breder naar hun gezondheid te kijken en te herkennen hoe zij veerkrachtig en betekenisvol kunnen leven.

iPH heeft een model ontwikkeld dat ervan uitgaat dat gezond zijn niet hetzelfde is als "niet ziek zijn", maar dat zes dimensies samen jouw geestelijk en lichamelijk welbevinden bepalen.

De doelstelling van iPH is:
Zich in te zetten voor de samenleving met als doel de Positieve Gezondheid van de mens in algemene zin te ondersteunen, te versterken en te herstellen binnen zes dimensies:

  1. lichamelijk,
  2. psychisch,
  3. spiritueel,
  4. kwaliteit van leven,
  5. maatschappelijke participatie en
  6. dagelijks functioneren
Met deze doelstelling beoogt iPH het algemeen belang te dienen en de verkokering die de reguliere zorg nu kenmerkt, op te heffen.

Je kunt zelf testen hoe het met jouw positieve gezondheid is gesteld. Registreer je gratis. Dat is nodig om de gegevens in jouw account op te kunnen slaan en om de test later nog eens te kunnen doen, waarna je de uitslag kunt vergelijken met eerdere testmomenten.
Als je de test doet (die uit 42 vragen bestaat), krijg je een grafiek die je een beeld geeft van jouw positieve gezondheid.


Het idee is dat alle zes de dimensies samen jouw positieve gezondheid bepalen. De ene dimensie heeft invloed op de andere. Zo heeft een lichamelijke klacht vaak ook invloed op het mentaal welbevinden en kan de kwaliteit van leven positief veranderen als de dimensie Meedoen beter scoort.

Veel gezondheidswerkers zitten nog steeds vaak op een eiland en zijn doof voor de signalen van hun cliënten die heel goed beseffen dat hun gezondheid niet van die ene koker afhangt, maar relaties heeft met andere dimensies.
iPH timmert aan de weg om vooral bij de overheid, de verzekeraars en de zorginstellingen de muren te slechten en integrale zorg - en dat is inclusief de complementaire zorg - te stimuleren.

Na haar gloedvolle betoog interviewde Sabine zeven mensen die aan het NIBIG verbonden zijn over hoe het NIBIG de weg van de complementaire zorg aan het plaveien is en verbindingen zoekt (en legt) met de reguliere zorg. Ik had het voorrecht om een van die zeven mensen te zijn en uit te kunnen leggen hoe het NIBIG-register de voorwaarden schept voor integratie en samendoen.

Volgens Sabine hebben we het momentum en is de wereld klaar voor integrale zorg.
Dus: zorgverleners in den lande: verenigt u en zet Samen de schouders onder de gezondheidszorg!

dinsdag 3 oktober 2017

Een weekendje weg

Het afgelopen weekend hebben we op de Veluwe doorgebracht, in een vakantiehuisje.
Helaas waren we allebei nogal grieperig. Dit weerhield ons er niet van om volop te genieten van de omgeving.

Vrijdag hebben we een eind gefietst zuid van Beekbergen. We zagen talloze sporen van edelherten op de zandpaden. Helaas lieten de eigenaren ervan zich niet zien.

Zaterdag hebben we in de regen een mooie natte wandeling gemaakt onder Laag Soeren en later een voornamelijk drogere wandeling in de buurt van de Posbank.

Zondag hebben we een flink eind gefietst: van het huisje naar en door het Nationale park De Hoge Veluwe en via het Deelerwoud terug naar het huisje.

Maandag op de terugweg naar huis hebben we te voet ook nog het Nationaal park De Sallandse Heuvelrug verkend.

Zolang we bezig waren, voelden we de verkoudheid en de bijbehorende ongemakken niet. Die vergeten we dus maar.....

Het bezoek aan De Hoge Veluwe was (wederom) een beetje een teleurstelling: heel veel bezoekers, zodat je een groot deel van de tijd meer op het fietspad en de tegenliggers moest letten dan dat je de omgeving kon bekijken.
Het bezoekerscentrum is mooi en informatief, maar technisch wat verouderd. Sommige panelen werken niet meer en veel video's (of de projectoren) zijn zo oud dat ze haast niet meer te bekijken zijn.

Het landschap is natuurlijk mooi. Behalve drie edelherthindes hebben we geen dieren gezien, helaas.
Waarom de toegang tot dit park € 9,30 per persoon kost en de andere Nationale parken gratis toegankelijk zijn, is ons overigens een raadsel.

Anders was het in het Deelerwoud, dat we daarna doorkruisten: we zagen veel minder mensen en veel meer dieren: binnen twintig minuten zagen we, verspreid over drie locaties, zeven edelherten en een wild zwijn!
Dat maakte onze teleurstelling over het andere park meer dan goed.

Daarna passeerden we de hoogste waterval van Nederland (bij Loenen) en zakten we moe maar voldaan op de bank onderuit.

Op de terugweg naar huis de dag erop voelden we ons nog steeds niet fit, maar hebben we toch een prachtige wandeling gemaakt in het Nationaal park De Sallandse Heuvelrug.

Het was een mooi weekend, helaas wat vertroebeld door onze grieperigheid, maar ach, er zijn ergere dingen...

Inmiddels gaat het ons weer beter en genieten we van de foto's.

Een grote sponszwam.
De schimmel komt algemeen voor, maar in tegenstelling tot heel veel andere zwammen en paddenstoelen staan deze meestal helemaal alleen.


Het was een mooi exemplaar met een doorsnede van zo'n dertig centimeter.


Zonder eekhoorns bij de huisjes is Landal geen Landal...


Een edelhert op de Hoge Veluwe.
Ze stond ongeveer vijftig meter van het fietspad samen met twee andere dames te grazen.
Deze was het best te zien.


Wij vonden de lange snuit opvallend.
Een ree heeft andere verhoudingen.


In het Deelerwoud zagen we, nadat we twee edelherten hadden gezien,
dit fraaie everzwijn struinen.
In het Deelerwoud wordt tot nu toe niet gejaagd,
wat maakt dat de bewoners zich niet zo erg bekommeren om glurende toeristen.
De afstand paste overigens goed bij deze krachtpatser: honderd meter.
Dichtbij genoeg ;-)


En toen zagen we ineens vijf herten staan!
Ze stonden ons voortdurend aan te kijken, maar bleven gelukkig wel staan.
Beleefd wensten we ze een prettige dag toe en fietsen blij verder.


Dit is hem dan: de hoogste waterval van Nederland.
Netjes ingekaderd tussen twee muren.


Opvallend (vond ik) dat de waterloop niet fantasieloos recht is, 
maar een - zij het nauwelijks waarneembare -
hoek heeft tussen de bovenloop en het niveau daar onder.


Kijk: dit vind ik nu mooi: dat er niet zo maar een houten hek in elkaar
geflanst is, maar dat met zorg oude technieken zijn gebruikt.


We zijn inmiddels in het Nationaal park De Sallandse Heuvelrug, even onder Haarle.


De nattigheid van de afgelopen dagen is goed voor de schimmels:
de paddenstoelen schieten de grond uit.




Paddenstoelen zijn echte doordouwers: ze tillen tijdens de groei
moeiteloos stukken mos...

...en graspollen op.



Het Sallandse landschap in de najaarszon.


Onder de wolken staat het Huis De Sprengenberg (beter bekend als de Palthetoren)
te pronken op de heuveltop.

Een schitterend bouwwerk met een rijke historie.


De bosbodem zag er op veel plaatsen rood van de rode bosbessen.
En ja: ze zijn best zuur...

In de verte streek er een groep kramsvogels in de heide neer.


Een vrouwtje roodborsttapuit...


...met verderop haar(?) mannetje.


Een kleine vuurvlinderdame op boerenwormkruid.


Weinig mensen, maar des te meer mieren, bevolken deze streek.
Gelukkig zijn ze erg klein: zo 'n mierenhoop kan wel 700.000 mieren herbergen!
Als we alle Amsterdammers zo klein konden maken, was de Randstad ineens een stuk rustiger...


Het was een mooi weekend!

Een dagje in Ootmarsum

Afgelopen zaterdag zijn we met de fotoclub in Ootmar sum geweest. Daar hebben we natuurlijk heel veel foto's gemaakt. Op onze website ...