dinsdag 6 juni 2017

Eens iets anders: navigatie-apps vergeleken

Ik heb vanochtend vijf gratis navigatie-apps, vlak na elkaar de route naar dezelfde bestemming laten uitrekenen.
Onderweg stond er een file van een half uur.
Wie gaat daar het best mee om?
Wat zijn nog meer de verschillen?


Waze



Waze gebruikt de informatie die 'Wazers' tijdens het rijden genereren.
Ik vind Waze erg goed. De (eigen) kaarten zijn heel erg actueel, de routeberekening is snel en de route is logisch.

Gijs, de man met de vriendelijke stem, is een aangename gids. Hij noemt geen straatnamen. Je kunt ook Jaap kiezen, die noemt ze wel.

De snelste route is hier 1.28 uur, en loopt via de A12 omdat er op de A28 tussen Amersfoort en Urtecht een half uur file staat.

Als je langzamer rijdt dan op dat wegvak gebruikelijk is, vraagt Waze al snel of je in de file staat.
Als er meerdere Wazers op dat wegvak rijden, snapt Waze ook zonder te vragen dat er iets aan de hand is.

Waze werkt wel zonder internet, maar als je ook de route zonder internet plant, lijkt het alsof hij dan een (niet volledige) basiskaart gebruikt: je moet soms grote stukken over grote wegen rijden, terwijl hij je, als er internet was geweest, binnendoor gestuurd had.

Je kunt gevaarlijke situaties melden, evenals snelheidscontroles, wegopbrekingen en andere ongemakken.
Je kunt ook mensen laten weten dat je onderweg bent, waar je bent en hoe laat je aankomt.
Dat kan Google ook, en daar gaat het wat makkelijker (vind ik).


Google Maps Navigator




Het voordeel van Google Maps is dat het heel goed samenwerkt met andere Google-producten (contacten, agenda).

De verkeersinformatie is soms erg accuraat (mede dankzij de heel veel mensen met een Android smartphone) maar soms helemaal niet. Zo duurde het vorige week ruim een kwartier voor het door had dat er een file stond. Waze deed dat binnen een minuut.

Google geeft soms meldingen vanuit Waze door (Waze is een paar jaar geleden door Google gekocht). Voorbeelden: meldingen van ongevallen en wegwerkzaamheden. Ik kan echter niet merken dat Google er ook iets mee doet.

Merkwaardig: in dit voorbeeld laat Google je een half uur in de file staan want het vindt geen alternatief.
Wat weet Google dat Waze niet weet?

Je kunt Google routes alleen plannen als je een internetverbinding hebt. Daarna kun je de kaart van de route downloaden en zonder internet gaan rijden.

De dame die mij vertelt hoe ik moet rijden heeft een uitermate irritante stem, vind ik.
Ze praat ook heel veel.
Een voorbeeld: bij afrit 1 op de A37: zegt Waze: "sla over 1200 meter rechtsaf". 
Mevrouw Google zegt: "Neem over een kilometer afrit 1 bord Hoogeveen Oost Hollandscheveld Noordscheschut U32".


Navmii




Navmii maakte gebruik van Open Street Map, een open source kaart die meestal erg actueel en nauwkeurig is.
Doordat de kaarten op de smartphone staan, kan Navmii helemaal zonder internet werken.
Je kunt er voor kiezen om wel internet te gebruiken, dan heb je verkeersinformatie en past het de routes zo nodig aan (in dit voorbeeld had ik die optie uit staan).

Karta GPS




Karta GPS jonge app en werkt ook met Open Street Map kaarten. Het berekenen van een route duurt hier aanzienlijk langer dan bij concurrenten Navmii en OsmAnd en het advies voor deze rit wijkt nogal af van de andere apps.
Daarnaast kan hij Alkmaar en Amsterdam niet goed spellen. Vreemd, want Navmii, dat dezelfde kaarten gebruikt, kan dat wel.
Het scherm ziet er wel mooi uit.

OsmAnd+


Hoewel OsmAnd+ een prima app is om wandel- en fietsroutes te loggen, vind ik het als navigatie-app geen prettig programma. Jouw positie staat midden in het scherm, de informatie is haast hinderlijk aanwezig en mevrouw Google geeft de aanwijzingen.

OsmAnd+ gebruikt ook Open Street Map, maar heeft veel meer opslagruimte nodig dan bijvoorbeeld Navmii en Karta GPS.



Conclusie: In Nederland is Waze voor mij nog steeds de winnaar, hoewel ik, uit pure gemakzucht, ook regelmatig Google Maps gebruik.

In het buitenland (tot 15 juni, want dan betaal je binnen de EU niet meer voor roaming) doet Navmii het werk voor mij.

zondag 4 juni 2017

Ransuilen in de wijk

Henny kreeg van de week een tip van Ron, een collega-gids: bij hem in de straat zat een ransuilengezin. De jongen waren inmiddels het nest uit (en daarmee gepromoveerd van uilskuiken tot takkeling).
Hij zou een seintje geven als ze goed te zien waren.
Dat seintje kwam van de week, maar toen konden we er niets mee.
Gisteravond waarschuwde hij weer....

Helaas was Henny net in het Dwingelderveld aangekomen om een reeënexcursie te geven, maar ze appte het meteen aan mij door. Dus stapte ik snel met mijn camera op de fiets en racete naar Ron toe.
Hij liet me zien waar de ouders en de drie jongen zaten en vertelde hoe ze de avonden meestal doorbrengen.
Hij vertelde dat de ouders een geluid maken dat sterk aan blaffen doet denken. Nu hielden ze zich stil, dus dat moest ik een andere keer maar ervaren. Ook de jongen, die de hele nacht piepend door blijven zeuren om eten, hielden zich nog rustig.
We hadden het ook nog over camera's, lenzen en dat soort onderwerpen.

Ik maakte uiteraard talloze foto's. Het was lastig om de vogels mooi op de sensor te krijgen. Niet doordat ze schuw waren, maar vanwege de bladeren en de Zon.

Toen ik thuis de foto's bekeek, viel het resultaat me best mee. Natuurlijk kon ik zo tientallen foto's de prullenbak in kieperen, maar een paar waren best om aan te zien.

Toen de schemering begon in te vallen, ben ik weer teruggegaan, nu ook met een statief. Ik heb daar nog een uur lopen genieten van de roepende jongen en ouders.

De mensen uit de buurt weten natuurlijk ook dat ze er zitten. Zeker nu ze de hele nacht door piepen, kan hun aanwezigheid je niet ontgaan. Ik vond het fijn dat de mensen die ik sprak, enthousiast waren en die paar weken piepen graag voor lief namen.
Alleen haalden ze hun zeventienjarige rode kater toch maar naar binnen nadat een van de uilenouders er een paar duikvluchten op had uitgevoerd. Dood-door-ransuil leek hun niet zo'n goed idee....
Nogmaals dank voor de tip, Ron!

Een ransuil in volle glorie.
Hij is te herkennen aan de grote rechtopstaande pluimen op zijn kop.
(Een velduil heeft kleine rechtopstaande pluimpjes en de oehoe grote liggende.)


De jongen zitten nog dik in de donsveren.
Toch kunnen ze al behoorlijk goed vliegen.


Ze houden me goed in het oog.


Later op de avond. Ik vond de uilen door op hun gepiep af te gaan.
Op deze foto zijn er twee te zien: links van de lantaarnpaal.


Een gelukstreffer!


Prachtige vogels zijn het, ook in hun puberpak.


Vliegen gaat wel, maar je evenwicht bewaren op takken is nog een hele kunst.


Weer geluk: ondanks de lange sluitertijd (1/13 s) is de vliegende uil
herkenbaar (nou ja, herkenbaar...) in beeld.
Zie je de enorme spanwijdte van de vogel? Rond de 90 cm!


Dit jong oefent zijn nekspieren.


Nu zit hij met zijn rug naar me toe...

...zo dus.


Het wordt nu langzaam donker.
De jongen worden onrustig en vliegen naar een plek waar de ouders ze goed kunnen vinden
(denk ik zo maar).


Natuurlijk willen ze alle drie de eerste muis van de nacht,
dus zoeken ze alle drie de beste plek: bovenin een conifeer...


Vanuit een boom in de buurt kijkt pa/ma toe en denkt er het zijne/hare van.

En toen werd het echt te donker om hun doen en laten nog vast te leggen.
Hieronder staan nog een paar filmfragmenten. Je kunt het piepen van de jongen en het waarschuwende blaffen van een ouder horen.

Een roepend en rondkijkend jong.



Roepende jongen met op de achtergrond een blaffende ouder.



Blaffende ouder en genietende mensen.

Het was wéér genieten

vrijdag 2 juni 2017

Op pad met de postbode

Vandaag was ik vrij, dus kon ik met mijn maatje mee op postronde. Zij heeft zelf een mooie blog over gemaakt over wat er bij het Sultansmeer te zien was. Daar zal ik het dus niet over hebben, maar zo zag het eruit:



Een eindje verderop hebben we ook nog staan kijken kijken op een bruggetje over de Wold Aa. Ook daar was veel te zien...

Een compositie in groen.

Zijn het beschimmelde poepjes of ingesponnen eitjes?


Het mannetje van de grote roodoogjuffer.


De kleine roodoogjuffer zit vaak met zijn staart omhoog gekruld en heeft op het grote blauwe segment een zwart kruis. Dit is dus ook een grote.


Het bruggetje van boven....

...en van onder.


Deze blauwe reiger heeft zeker een kwartier op deze plek naar iets staan loeren.


Een grote oeverspin (als in: 4 cm groot) loert op een prooi.


Gelukt! Twee boerenzwaluwen in de vlucht.

Het was weer een mooie dag!

Vlinders in Frankrijk

Het valt niet mee om een geweldige kampeervakantie in een paar blogs samen te vatten. Dat ga ik dus ook niet doen. Henny is bezig met een ...