De blog van René Stout

De afgelopen dagen waren we in Maasland, bij Maassluis, bij Vlaardingen. Gisterochtend was de temperatuur zo laag dat ik het aan durfde om naar Hoek van Holland te rijden om bootjes te gaan kijken. Daarover later meer. Ik bleek een heel goed plekje uitgezocht te hebben om ook vogels te kijken. En dan zie je ineens hoe vreemd de wereld in elkaar zit. Neem nu de lepelaar: dat is een prachtige vogel die, hoewel hij al lang niet meer zeldzaam is, niet zo heel heel vaak je pad kruist. Ik heb er zo nu en dan wel een ontmoeting mee, bijvoorbeeld in het Dwingelderveld of bij de Randmeren, maar meestal zie je die vogels op een behoorlijk grote afstand lepelen. Dat geldt ook voor de grote zilverreiger, die prachtige spierwitte vogel die je steeds vaker in de moerassen en weilanden ziet lopen, maar die toch behoorlijk schuw is. Zelden zie je hem dichterbij staan dan 200 meter. Groot was dan ook mijn verbazing - en verrassing - dat ik op een onbenullig getijdestrandje aan de nieuwe Waterw...

Freddy vroeg van de week of ik zin had om met hem een kerkuilenkast te inspecteren. Uiteraard had ik dat! Dus togen we vanmiddag op pad, gewapend met een ladder, een lampje en de fotocamera. Het is altijd leuk om met Freddy mee te gaan: hij weet ontzettend veel over de streek en de natuur. Ik had al bij Vroege Vogels gehoord dat dit jaar een extreem goed muizenjaar is, dus de verwachtingen waren hoog gespannen (bij mij, tenminste). Op locatie aangekomen constateerde Freddy dat er zes jongen in de kast zaten. Dat is heel erg veel. Dankzij de muizen ging het dus goed in Villa Weltevree. Nadat Freddy zijn ding gedaan had, mocht ik de ladder op om te kijken en om foto's te maken. Nu moet je je bedenken dat uilen geen zangvogels zijn. Zij poepen dus niet in een luier zoals de oeverzwaluwen, mezen en merels. Ze poepen gewoon in de kast waar ze in wonen. Tezamen met de geur van de resten van muizen is het dus een heel bijzondere ervaring om daar met je neus vlak boven te hangen...

Van de week reden we in het noorden van Drenthe wat rond. Ergens langs de weg lag een berg zand op een boerenveld. In die berg zaten gaten. Tot onze stomme verbazing waren dat nesten van oeverzwaluwen. We parkeerden de auto er vlak naast en bleven stil zitten. Ik had de camera heel voorzichtig op het deels geopende zijraam gelegd en wachtte af. Ons geduld werd beloond: in het halve uur dat we er stonden, zagen we jonkies eigenwijs naar buiten kijken, ouders die met voer aankwamen en een ouder die een luier wegbracht. Een onverwacht genoegen! Zomaar een berg zand in het land. Ongeveer negen nestgangen telden we. Daarvan leken er drie bewoond met jongen: daar zagen we ouders in- en uitvliegen. "Aan de kant! Ik kom eraan!" Vol in de remmen om vlak daarna het gaatje in te glippen. "Waar blijven ze nou? We hebben honger!" Zo, even de luier weggooien en dan weer op jacht.

's Avonds zie je een glimworm die haar best doet een mannetje te versieren om nieuw leven te creëren, de dag erop vind je een eitje in het gras met een jong dat zijn geboorte niet heeft overleefd. Zijn leven was al uitgedoofd voor het uit het ei kon kruipen. Is het vogeltje zelf bezig geweest om het ei te openen? Was de schaal te dik? Was het jong te zwak? De ouders konden het niet helpen en hebben het ei aan de natuur toevertrouwd. Maar eerst mocht ik het nog even bewonderen. Hier heb ik het ei wat verder geopend. Onvoorstelbaar dat er een complete vogel in past! Rechts ervan ligt een eikeldopje. Zo zie je goed hoe klein het is. Op het oog en op andere plaatsen zie je al eitjes en larven van insecten zitten. De een zijn dood biedt een ander het leven. En zo is de cirkel weliswaar niet mooi rond (vinden wij dan), maar wel gesloten...

Tot mijn stomme verbazing vond ik donderdagavond een glimworm in de tuin van Paul. Zo ver noordelijk had ik er nog nooit een gezien. Ik had helaas mijn Pentax niet in de buurt en probeerde daarom met mijn mobiel wat foto's te maken. Dat lukte niet al te best. Toen ik daarna mijn Pentax ging halen en weer terug kwam op de plek, was het lichtje uit, helaas.... Ik kwam erachter dat er in Nederland vier soorten glimwormen voorkomen. Het duurde even voor ik uitgedokterd had welke wij gezien hadden. Ik houd het voorlopig op de grote glimworm. Het beestje is overigens alles behalve een worm: het is een kevertje. Het vrouwtje heeft geen vleugels en kan dus niet vliegen. Daarom lokt ze de mannetjes met een biolampje, dat ze tot wel 50 meter afstand kunnen zien. Om energie te besparen brandt het lampje vanaf dat het bijna donker is maar ongeveer twee uur. Als er in die tijd geen mannetje met haar gepaard heeft, steekt ze haar lichtje de dag daarop weer aan. Dit kan ze tien dagen doe...

Gisteravond hebben vanaf grote afstand staan te genieten van het onweer boven Apeldoorn. Wat een machtig gezicht, dat weerlichten in de wolken, en wat een gehoor, dat vage gerommel op grote afstand! Een uur later waren wij aan de beurt, maar toen lagen we al lekker op een oor. Let op de sterren vlak naast de wolken: hieraan zie je goed hoe geïsoleerd de buien waren. Dit fotoalbum toont een paar van de meest indrukwekkende momenten.

Eergisteren liep ik in de tuin van de bloeiende struiken te genieten. Naast de bloeiende liguster staat een peen te bloeien. Zijn zaadje had tussen het wintervoer voor de vogels gezeten en heeft kans gezien om wortel te schieten. Terwijl ik de talloze vliegen en vliegjes op deze struiken stond te bewonderen, streek er een heel grote vlieg neer. Ik dacht eerst dat het een hommel was, zo groot was hij. Ik maakt er wat foto's van en kwam er pas vanmiddag met de hulp van buurman Freddy achter dat het een Tachina grossa was. In zijn boekje heet het beestje grote parasietvlieg, maar onder die naam vond ik hem nergens. Pas toen ik op de wetenschappelijke naam ging zoeken, kwam ik erachter dat hij tegenwoordig Stekelsluipvlieg heet. Volgens de mensen die het weten kunnen, is hij me een lengte van 15 tot 19 mm een van de grootste vliegensoorten. Vandaar dat ik hem eerst voor een hommel aanzag... Het is een prachtig beest met mooie kleuren. Je herkent hem aan zijn goudgele kop met b...